El riure dels adults, de menut, m’intrigava i em confonia. On reien i com reien. Reien de coses que no entenia però, i més confús encara, reien de coses que jo sí que entenia i que em feien gràcia però ho feien de manera diferent… I el pitjor és que compartien la complicitat d’haver copsat algun sentit o plec que compartien i on jo no hi podia accedir.